Για τον παλαβό του Λας Βέγκας θ’ αργήσουμε να μάθουμε την αλήθεια. «Αν ο Πάντοκ φώναζε ‘Αλάχου Άκμπαρ’ όταν πυροβολούσε… Αν ήταν στον ISIS…», αναρωτιέται σκωπτικά στους NY Times ο Τόμας Φρίντμαν, τότε η διακυβέρνηση Τραμπ «θα προγραμμάτιζε ακροάσεις στο Κογκρέσο για το χειρότερο τρομοκρατικό γεγονός από την 11η Σεπτεμβρίου». Διαβάστε περισσότερα »

Μάντσεστερ: Σύντομα και στην Ελλάδα

Δημοσιεύθηκε: 26 Μαΐου 2017 Συντάκτης: Παναγιώτης Δούμας Κατηγορίες: Επίκαιρα, Μετανάστευση
Ετικέτες: , , , , , ,

Κάποτε η τρομοκρατία είχε ατομικούς στόχους και κτυπήματα. Δεν ήταν τυφλή. Κι όμως η οργή ξεχείλιζε. Η διεθνής κοινή γνώμη κατεφέρετο ανεπιφύλακτα κατά του IRA, κατά των Ερυθρών Ταξιαρχιών, κατά της Μπάντερ Μάινχοφ ή και της 17Ν. Η ψυχρότητα με την οποία σήμερα αντιδρούν οι ανά τον κόσμο ελίτ – οι ηγέτες, τα κόμματα, οι γραφειοκράτες και οι «opinion makers» – μαρτυρούν απώλεια ζωτικότητος, απώλεια του ιδίου του ενστίκτου επιβιώσεως. Καμία έκκληση για ενότητα, για άμυνα, για αγώνα. Δεν αναγνωρίζεται καν το γεγονός ότι βρισκόμαστε ήδη εν μέσω μίας σύγκρουσης, όπου το ένα μέρος είμαστε εμείς. Όταν η Βρεττανή Υπουργός Εσωτερικών, σχολιάζοντας το Μάντσεστερ μιλά για μία «βαρβαρική ενέργεια», η διαπίστωση είναι ορθή, αλλά όχι ζωτική. Δεν προσφέρει ίχνος ελπίδας. Διαβάστε περισσότερα »

Ακούσαμε όλοι πρόσφατα την απροσδόκητη κίνηση των αναισθησιολόγων του νοσοκομείου της Σάμου. Επικαλούμενοι τον κώδικα ιατρικής δεοντολογίας δήλωσαν ότι δεν θα συμμετέχουν σε αμβλώσεις. Εξαίρεσαν μόνο περιπτώσεις που ορίζει η δεοντολογία, όπως λόγοι υγείας. Μάταια ανεζήτησα τα αίτια ή την αφορμή για αυτήν την πρωτοβουλία. Από σχετική ανακοίνωση του Πανελληνίου Ιατρικού Συλλόγου, υποθέτει κανείς ότι τα κίνητρα κάθε άλλο παρά ηθικά υπήρξαν. Ίσως και να ήσαν όμως. Ίδωμεν! Διαβάστε περισσότερα »

Πρώτος ο γράφων, εδώ και αρκετά χρόνια, είχε εγκωμιάσει τα οφέλη του πλαστικού χρήματος και των «online» διατραπεζικών συναλλαγών και πληρωμών. Η χρήση τους τότε ήταν περιορισμένη και εσυρρικνούτο εν μέσω κρίσεως, με τις πιστωτικές κάρτες καταχρεωμένες και τους τραπεζικούς λογαριασμούς άδειους ή χρεωστικούς. Διαβάστε περισσότερα »

Ο Φαήλος Κρανιδιώτης σε πρόσφατη συνέντευξή του σε γνωστό ραδιοφωνικό σταθμό, ερωτώμενος ως προς το πού διαφοροποιείται από την Νέα Δημοκρατία, είχε δηλώσει μεταξύ άλλων: «Οι εθνικές αστικές αξίες, η υπεράσπιση της ταυτότητάς μας, είναι απόψεις και πρακτικές που βρίσκονται υπό διωγμόν και από την επίσημη Νέα Δημοκρατία και δεν μπορεί να τις εκφράσει. Εγώ δεν δέχομαι κάποιον που βγαίνει και λέει ότι σέβεται την Αριστερά για τους αγώνες της». Διαβάστε περισσότερα »

Ναι, στην απείθεια και στο τσιγάρο

Δημοσιεύθηκε: 12 Δεκεμβρίου 2016 Συντάκτης: Παναγιώτης Δούμας Κατηγορίες: Αντι-Λόγος
Ετικέτες: , , , ,

Το κάπνισμα είναι μια άθλια και βλαπτική συνήθεια για τον καπνίζοντα και τους γύρω του. Όλοι το ξέρουμε αυτό και κυρίως οι καπνιστές. Δεν είναι λίγες οι φορές που από την πρώτη τζούρα θέλουμε να το σβήσουμε και εξίσου αρκετές οι φορές που ντρεπόμαστε όταν είμαστε οι μόνοι σε μία παρέα που καπνίζουμε. Συχνά, ενδίδουμε στις απαιτήσεις φίλων να το σβήσουμε, διότι ενοχλούνται και υποκρινόμαστε ότι δεν μας πειράζει και μπορούμε να αντέξουμε και χωρίς αυτό. Επιπλέον, βρωμούν τα ρούχα μας, τα γραφεία μας και όλοι οι χώροι όπου καταναλώνουμε καπνό. Οι τοίχοι κιτρινίζουν, τα φυτά μαραίνονται και κάθε μέρα ισχυριζόμαστε ότι από την επομένη θα το κόψουμε. Κατά βάθος όμως, είμαστε θεριακλήδες και μόνο στην σκέψη ότι μας απαγορεύεται να το κάνουμε, θέλουμε να καπνίσουμε μέχρι και τα αποξηραμένα φυτά στο ασημένιο βαζάκι της μαμάς. Διαβάστε περισσότερα »

Ο Τραμπ θα Αλλάξει την Ευρώπη Περισσότερο από τις ΗΠΑ

Δημοσιεύθηκε: 7 Νοεμβρίου 2016 Συντάκτης: Παναγιώτης Δούμας Κατηγορίες: Διεθνή
Ετικέτες: , , ,

Ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Ντόναλντ Τουσκ, στα μέσα του προηγουμένου μηνός είχε δηλώσει:

…ο ιός του αντιφιλελευθερισμού προκαλεί παρόμοια συμπτώματα, τόσο στην Ευρώπη όσο και εκτός αυτής. Οι φορείς του αντιπαθούν την Ευρωπαϊκή Ένωση και έτσι χαίρονται για το BREXIT. Δεν θέλουν την διαατλαντική αλληλεγγύη και προωθούν τον απομονωτισμό. Λοξοκοιτούν προς τον Πούτιν και υποστηρίζουν τον Τραμπ. Διαβάστε περισσότερα »

Ο Τραμπ θα Αλλάξει την Ευρώπη Περισσότερο από τις ΗΠΑ

Δημοσιεύθηκε: 6 Νοεμβρίου 2016 Συντάκτης: Παναγιώτης Δούμας Κατηγορίες: Διεθνή
Ετικέτες: , ,

Ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Ντόναλντ Τουσκ, στα μέσα του προηγουμένου μηνός είχε δηλώσει ότι «ο ιός του αντιφιλελευθερισμού προκαλεί παρόμοια συμπτώματα, τόσο στην Ευρώπη όσο και εκτός αυτής. Οι φορείς του αντιπαθούν την Ευρωπαϊκή Ένωση και έτσι χαίρονται για το BREXIT. Δεν θέλουν την διαατλαντική αλληλεγγύη και προωθούν τον απομονωτισμό. Λοξοκοιτούν προς τον Πούτιν και υποστηρίζουν τον Τραμπ.» Διαβάστε περισσότερα »

Οι Έλληνες Πεθαίνουμε!

Δημοσιεύθηκε: 18 Οκτωβρίου 2016 Συντάκτης: Παναγιώτης Δούμας Κατηγορίες: Κράτος και Θεσμοί
Ετικέτες: , , ,

του Παναγιώτη Δούμα

Όσο τα βλέμματα των Ελλήνων αναζητούν απεγνωσμένα τον φορέα και τα πρόσωπα εκείνα που θα τους προσφέρουν την λύση των οικονομικών τους προβλημάτων, λίγοι είναι εκείνοι που έχουν την υπομονή, την νηφαλιότητα, αλλά και την προνοητικότητα να εστιάσουν στο προδιαγραφόμενο μέλλον. Ένα μέλλον ζοφερό, που επιφυλάσσει πολύ μεγαλύτερα ζητήματα από αυτό της διασώσεως της περιουσίας και της διασφαλίσεως στοιχειώδους ποιότητος ζωής. Η ανησυχία για την επιβίωσή μας ως έθνος, όποια και αν είναι η ερμηνεία της λέξεως έθνος, είτε αφορά σε μία φυλετικά ομοιογενή οντότητα είτε σε έναν διαχρονικό φορέα ενός μεγαλειώδους πολιτισμού, τοποθετείται από την ελληνική πολιτική ελίτ στην σφαίρα του γραφικού.

Όμως, η Ελλάδα γερνά και δεν γεννά. Ο ελληνικός πληθυσμός συρρικνούται ταχύρρυθμα και το δημιουργούμενο κενό συμπληρώνεται από – εξ’ ανατολών κυρίως – εποίκους. Για όσους αντιλαμβάνονται το ελληνικό έθνος ως έναν ζωντανό οργανισμό με βιολογική συνέχεια τα στοιχεία της Eurostatαλλά και της απογραφής του 2011 δείχνουν ότι μέχρι το 2100 οι Έλληνες δεν θα υπερβαίνουν τα τρία εκατομμύρια, ενώ πριν τα μέσα του επομένου αιώνος δεν θα υπάρχουν.

Από την άλλη, υπάρχει η σχολή που όταν πιστεύει στα έθνη, τα αντιλαμβάνεται απλά ως πληθυσμιακά σύνολα με κοινό πολιτισμό. Η σχολή αυτή, δεσπόζουσα στις ελίτ της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, είναι που χάριν της αναστροφής των συνεπειών της δημογραφικής γηράνσεως, ενθαρρύνει την αποδοχή των μεταναστευτικών ρευμάτων, έχοντας προαποφασίσει την αντικατάσταση των παραδοσιακών ευρωπαϊκών πληθυσμών.

Ακόμη όμως και υπ’ αυτό το πρίσμα, τίποτε δεν δείχνει ότι ο ευρωπαϊκός πολιτισμός και οι βασικοί του πυλώνες, Ελλάδα, Ρώμη και Χριστιανισμός, θα διασωθούν μπροστά στην λαίλαπα που λέγεται ισλαμικός εποικισμός της Ευρώπης. Το πείραμα της ομαλής εντάξεως μεταναστών, όχι απλά απέτυχε, αλλά δείχνει να αποτυγχάνει ακόμη και σε μετανάστες δευτέρας και τρίτης γενεάς. Το Ισλάμ, αλλά και οι πρωτόγονες τριτοκοσμικές κουλτούρες που μεταφέρονται στην ευρωπαϊκή επικράτεια είναι βαριά στεγανοποιημένες, καθιστώντας την αφομοίωσή τους από τους προς ώρας πλεονάζοντες ευρωπαϊκούς πληθυσμούς αδύνατη.

Εμπόδιο γι’ αυτό είναι ο ίδιος ο ευρωπαϊκός πολιτισμός, ο οποίος – παραδοσιακά ελευθεριακός – αδυνατεί να επιβληθεί διά της βίας. Τουναντίον, στέκεται αμυντικά απέναντι στους όρους που επιβάλλουν μονόπλευρα οι εισαγόμενες κουλτούρες. Κανείς δεν τολμά να επισημάνει την αποτυχία του εγχειρήματος, καθώς αυτό εμπίπτει στις άγραφες ή και έγγραφες διατάξεις της πολιτικής ορθότητος. Η αλήθεια όμως είναι αδυσώπητη: Για τα ευρωπαϊκά έθνη και ειδικά την Ελλάδα η αντίστροφη μέτρηση έχει ξεκινήσει. Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες μετατρέπονται σε κοινωνίες γερόντων. Κοινωνίες που αυτομαστιγωνόμενες, κάνουν την μία έκπτωση μετά την άλλη, χάριν ενός «αναιμάκτου θανάτου».

Σε αυτή τη συγκυρία η Ελλάδα βρίσκεται στην πιο δεινή θέση. Είναι η χώρα με την μεγαλύτερη δημογραφική γήρανση. Ο Συντελεστής Ολικής Γονιμότητος των Ελλήνων κινείται κάτω της μονάδος, την ώρα που για να διασφαλίζεται η εθνική επιβίωση απαιτείται ένας δείκτης άνω του 2,2. Κάθε γενιά που έρχεται θα αντιστοιχεί πλέον στο 60% της προηγουμένης, εικόνα χειρότερη και από αυτήν που προκάλεσε στην Ευρώπη η πανώλη κατά τον Μεσαίωνα. Η Ελλάδα όμως, είναι και η πιο εύκολα προσβάσιμη χώρα για τα μεταναστευτικά ρεύματα, ενώ διέρχεται την μεγαλύτερη οικονομική κρίση πανευρωπαϊκά.

Μοιραία λοιπόν, αν δεν αναθεωρηθεί η μεταναστευτική και οικονομική πολιτική της χώρας μας, θέτοντας ως νέο στρατηγικό στόχο την διατήρηση της δημογραφικής υπεροχής των Ελλήνων εντός των συνόρων της πατρίδος μας και άρα της εθνικής τους κυριαρχίας, κάθε συζήτηση για το μέλλον των παιδιών μας φαντάζει περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο… γραφική.

Παναγιώτης Δούμας
Αντιπρόεδρος ΝΕΑΣ ΔΕΞΙΑΣ

Γιατί Κτυπάμε στην Ταράτσα τον Κυριάκο

Δημοσιεύθηκε: 11 Οκτωβρίου 2016 Συντάκτης: Παναγιώτης Δούμας Κατηγορίες: Ιδεολογία
Ετικέτες: , ,

Του Παναγιώτη Δούμα

 

Η θυματοποίηση είναι μια πάγια πολιτική τακτική των ιδεολογικά και ηθικά αδυνάμων. Εξυπηρετεί συνήθως αυτούς οι οποίοι στερούνται επιχειρημάτων. Διαφορετικά, η υπερηφάνεια και η ιδεολογική υπεροχή έχουν προτεραιότητα και προτιμώνται. Με αυτήν την συνταγή, οι της Νέας Δημοκρατίας και αρκετοί αφελείς οπαδοί της, επέλεξαν να δώσουν απάντηση στο εγχείρημα της ΝΕΑΣ ΔΕΞΙΑΣ, λέγοντας ότι το κόμμα έχει ως μοναδικό σκοπό να ευνοήσει τον ΣΥΡΙΖΑ διεμβολίζοντας την Νέα Δημοκρατία και τον καλό Πρόεδρό της με «το καλύτερο βιογραφικό στη χώρα».

 

Η ΝΕΑ ΔΕΞΙΑ

 

Η ΝΕΑ ΔΕΞΙΑ είναι ένα μικρό νεοσύστατο κόμμα, το οποίο ιδρύθηκε από ανθρώπους που διέκριναν ένα τεράστιο πολιτικό κενό, που οφείλεται κυρίως στην Νέα Δημοκρατία και στην πάγια τακτική να κάνει τεράστιες ιδεολογικές εκπτώσεις, φλερτάροντας με την Αριστερά και το Κέντρο, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Αρκετά από τα στελέχη της ΝΕΑΣ ΔΕΞΙΑΣ προέρχονται από την Νέα Δημοκρατία και γνωρίζουν πολύ καλά πώς αυτή λειτουργεί. Ορισμένα δε, πρόλαβαν να δουν και πώς λειτουργεί η Νέα Δημοκρατία υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

 

Οι άνθρωποι αυτοί, όπως και οι προερχόμενοι από άλλους συναφείς ή γειτονικούς πολιτικούς χώρους συμφώνησαν ότι επιθυμούν να αυτοπροσδιορίζονται ως δεξιοί και να μην αυτολογοκρίνονται. Διέκριναν δε, ότι η Νέα Δημοκρατία εδώ και δεκαετίες διατηρεί εγκλωβισμένο έναν μεγάλο αριθμό ψηφοφόρων, οι οποίοι είναι δεξιοί, αυτοπροσδιορίζονται ως τέτοιοι – εν κρυπτώ τουλάχιστον – και ασπάζονται ανάλογες ιδέες και αξίες. Και μιλάμε για εγκλωβισμό, καθώς οι άνθρωποι αυτοί δεν είχαν ουσιαστικά ποτέ την δυνατότητα να δουν τις ιδέες τους να δεσπόζουν στην Ελλάδα, παρ’ ότι μέχρι τώρα το κόμμα τους έχει κυβερνήσει κατά το ήμισυ σχεδόν της τελευταίας τεσσαρακονταετίας.

 

Η αποτυχία Σαμαρά

 

Εξαίρεση σ’ αυτό θα μπορούσε να έχει αποτελέσει ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος ψέλλισε αμέσως ή εμμέσως ότι είναι ένας δεξιός πολιτικός – αφήνουμε στην άκρη τις ακατάληπτες καραμανλικές αοριστολογίες περί κοινωνικού φιλελευθερισμού – όμως είχε την ατυχία να υποχρεωθεί να συγκυβερνήσει με την ΔΗΜΑΡ και το ΠΑΣΟΚ. Έτσι, όσοι βιάστηκαν να χαρούν, είδαν για άλλη μια φορά μία κυβέρνηση να διοικείται από δεξιούς με το ΠΑΣΟΚ να κυβερνά. Σημειολογικά δε, η προσέλκυση δύο εμβληματικών προσωπικοτήτων της δεξιάς, του Μάκη Βορίδη και του Αδώνιδος Γεωργιάδη, δεν στάθηκε αρκετή για να αποκαταστήσει την δεξιά τιμή των ως άνω ψηφοφόρων.

 

Να επισημάνουμε δε εδώ, ότι η πορεία του Αντώνη Σαμαρά στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας οδήγησε πολύ γρήγορα μεγάλο τμήμα του λαϊκοδεξιού κομματιού του κόμματος στην έξοδο, πράγμα που έδωσε στο κόμμα μία ακόμη πιο ξεκάθαρη σύσταση. Η Νέα Δημοκρατία εξελισσόταν σε ένα σύγχρονο δεξιό, συντηρητικό και φιλελεύθερο κόμμα που με την βοήθεια του χρόνου και την αποχώρηση των παλαιοκομματικών δεινοσαύρων, θα μπορούσε να αποκτήσει και μία συμπαγή ιδεολογικοπολιτική ταυτότητα. Τα πράγματα ωστόσο, δεν ήρθαν όπως θα τα περίμενε κανείς, ενώ και ο Αντώνης Σαμαράς κάμφθηκε πάρα πολύ εύκολα μετά την ήττα του Ιανουαρίου 2015, οδηγούμενος σε μία παραίτηση που ποτέ κανείς δεν κατάλαβε, αφού συνέβη κατά την έναρξη της ολοκληρωτικής δικαιώσεως της πολιτικής που είχε ακολουθήσει.

 

Κυριάκος ο Manager

 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μαζί με την οικογενειακή πολιτική κληρονομιά, κληρονόμησε αυτό το δεξιό κόμμα και δεν έχασε την ευκαιρία να ανανεώσει την ομηρία των δεξιών ψηφοφόρων, ορίζοντας τον Άδωνι Γεωργιάδη ως έναν εκ των πολυαρίθμων Αντιπροέδρων του. Άλλωστε, ο τελευταίος τον είχε υποστηρίξει, παρ’ ότι γνώριζε ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι δεξιός. Το ίδιο έκαναν και αρκετοί ακραιφνείς δεξιοί, υποστηρικτές των Γεωργιάδη – Βορίδη και του Αβερωφικού τόξου, οι οποίοι πίστεψαν ότι μπορεί ο Κυριάκος να μην είναι δεξιός, αλλά τουλάχιστον θα γινόταν ολίγον δεξιός για χάρη της εκλογικής βάσεως που το κόμμα είχε.

 

Μάταια, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν ενδιαφέρεται για μία συμπαγή ιδεολογικοπολιτική πλατφόρμα. Δεν ενδιαφέρεται για τις ιδεολογικές καταβολές του κόμματός του και κυρίως αυτές των ψηφοφόρων της Νέας Δημοκρατίας. Προφανέστατα, τα ποσοστά της τάξεως του 25-30% δεν τον εξυπηρετούν και τον κάνουν να νιώθει ανασφαλής, καθώς με τέτοια ποσοστά το κόμμα είχε ηττηθεί τον Σεπτέμβριο του 2015 και μάλιστα παρ’ ότι είχε προηγηθεί το μεγαλύτερο φιάσκο στην πολιτική ιστορία της χώρας.

 

Αντικατάσταση εκλογικής βάσεως

 

Πώς όμως θα μπορούσε να διευρύνει αυτά τα ποσοστά; Η ορθολογική διέξοδος θα ήταν να ανακτήσει τις ψήφους που η Νέα Δημοκρατία απώλεσε προς τους ΑΝΕΛ και την Χρυσή Αυγή. Μιλάμε δηλαδή για δύο δεξαμενές ψηφοφόρων που αθροίζουν συνολικά από 10 έως 15% του εκλογικού σώματος. Αν μάλιστα συμπεριελάμβανε κανείς σε αυτό το δεξιόστροφο «target-group» την αποχή, τότε θα διεπίστωνε πού έχουν πάει τα σαραντάρια και πενηντάρια που η Νέα Δημοκρατία εισέπραττε μέχρι και μόλις προ δεκαετίας.

 

Όχι όμως, η διεκδίκηση των ψήφων που έφυγαν αλλά δεν πήγαν μακριά, των ψήφων που έμειναν μέσα στην «πολυκατοικία», προϋποθέτουν ιδεολογικό αγώνα, συνέπεια και συγκρότηση, κάτι στο οποίο ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι τόσο συνηθισμένος. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ένα στέλεχος επιχειρήσεων – ούτε καν επιχειρηματίας. Είναι ένας άνθρωπος, ο οποίος ενδιαφέρεται για το αποτέλεσμα. Δεν διακατέχεται από τους ρομαντισμούς, που μπορεί να απασχολούσαν έναν επιχειρηματία. Τον απασχολεί να βγάλει κέρδος και δεν τον ενδιαφέρει, αν για τον σκοπό αυτό πρέπει να απολύσει υπαλλήλους, να χειραγωγήσει συνεργάτες ή να αλλάξει χώρα έδρας για την επιχείρηση που διοικεί. Περιέργως βέβαια, δεν συγκινείται καθόλου από το γεγονός ότι από τις πιο επιτυχημένες εταιρείες στην χώρα μας, είναι εταιρείες όπου το συναίσθημα επιβιώνει. Εταιρείες, όπως ο Σκλαβενίτης, ο Καρέλιας και η ΙΟΝ π.χ.

 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, λοιπόν, θα ήταν διατεθειμένος να αντικαταστήσει εντελώς την εκλογική του βάση, αρκεί να επετύγχανε υψηλότερα ποσοστά στις εκλογές. Και αυτό, κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει. Για την εκπλήρωση δε των οικονομικών του σχεδίων, προς επίλυση π.χ. του ασφαλιστικού και δημογραφικού προβλήματος, δεν θα δίσταζε να συνεχίσει την αντικατάσταση του πληθυσμού της χώρας μας. Και μπορεί να μην το λέει ο ίδιος ανοικτά αυτό, το λέει όμως ήδη η Άνγκελα Μέρκελ, ο ισχυρότερος παίκτης στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, στο οποίο ο Κυριάκος είναι τόσο πιστός και αφοσιωμένος.

 

Καμία σχέση με το έθνος

 

Ο άνθρωπος δεν έχει σχέση ούτε με τον έθνος – πολλώ δε μάλλον με το εθνικό συμφέρον. Δεν δίστασε να παρομοιάσει τους μουσουλμάνους λαθρομετανάστες με τους Έλληνες μουσουλμάνους της Θράκης, ενώ δεν είχε πρόβλημα να χαρακτηρίσει ρατσιστές τους Έλληνες γονείς του Ωραιοκάστρου. Και δεν είναι τυχαίο ότι προσωπικός του σύμβουλος και λογογράφος είναι ο Νίκος Γεωργιάδης, ένας άνθρωπος που πέραν του ότι κατηγορείται για σεξουαλική εκμετάλλευση ανηλίκων, είχε κάποτε αποκαλέσει το μακεδονικό ζήτημα «μία μπούρδα».

 

Καμία σχέση με την ελευθεριακή δεξιά

 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, δεν είναι καν φιλελεύθερος. Δεν θέλει να επιτύχει ως ηγέτης – μεταρρυθμιστής μίας χώρας που έχει ανάγκη όσο τίποτε τις ουσιώδεις μεταρρυθμίσεις. Θέλει να επιτύχει ως διαχειριστής και εισπράκτορας για χάρη των δανειστών. Προς τούτο και η ανενδοίαστες εκπτώσεις ελευθερίας που κάνει στις προτάσεις του για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής, καθώς και η στάση του ως αξιωματική αντιπολίτευση.

 

Στην ΔΕΘ, αντί να εξαγγείλει ένα σύστημα παροχής κινήτρων για την επέκταση της χρήσεως του πλαστικού χρήματος, με οφέλη για το κράτος, τις τράπεζες αλλά και τους πολίτες, διεκήρυξε την επιβολή του και την δέσμευση του 50% των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων αποκλειστικά για διατραπεζικές ή πλαστικές συναλλαγές. Μία πρόταση πρωτάκουστη, που παραβιάζει κάθε έννοια ατομικής ελευθερίας και απορρήτου των συναλλαγών. Δεν έχει περάσει δε ούτε εβδομάδα από τη στιγμή που η κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας υπερψήφισε παμψηφεί την διάθεση των οικονομικών στοιχείων των Ελλήνων πολιτών σε διεθνές επίπεδο.

 

Ο αριστερός καθεστωτισμός δεν κάμπτεται από εκλογικές ήττες

 

Να γιατί η μικρή ΝΕΑ ΔΕΞΙΑ «κτυπά στην ταράτσα τον Κυριάκο» και δεν τον αφήνει σε χλωρό κλαρί. Υπάρχει όμως και ένας ακόμη πιο σημαντικός λόγος. Η άρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη να συγκρουσθεί ιδεολογικά με το αριστερογενές κέντρο του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού και να αντιπαρατεθεί μετωπικά με τις εθνομηδενιστικές πολιτικές του ΣΥΡΙΖΑ στο μεταναστευτικό και στην Παιδεία, δίνει φιλί ζωής στους παρηκμασμένους κομματικούς στρατούς, που ταλαντεύονται παράλληλα με το πολιτικό εκκρεμές, ανανεώνει τις ιδεολογικές αγκυλώσεις μέσα στην Νέα Δημοκρατία και παρατείνει την ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς, ενδυναμώνοντας τον καθεστωτισμό της. Κι αυτός ο καθεστωτισμός, όλοι ξέρουμε καλά, ότι δεν κάμπτεται από εκλογικές ήττες. Τουναντίον, ισχυροποιείται και εκδηλώνεται στο πεζοδρόμιο και στους θεσμούς της χώρας μας με τον πιο σκληρό τρόπο, εκβιάζοντας την κοινωνία και παρατείνοντας την εξαθλίωσή της.

 

Η Ελλάδα και η Ευρώπη αλλάζουν χέρια

 

Όντας βέβαιο ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θα είναι αυτοδύναμος όταν θα γίνουν εκλογές και ότι θα κληθεί να κυβερνήσει είτε με κεντροαριστερούς είτε με αριστερούς και ακροαριστερούς και δεδομένου ότι η οικονομική κρίση θα διαρκέσει για πολλά χρόνια ακόμη, μπορούμε και με βεβαιότητα να προβλέψουμε ότι οι δεξιές και εθνικές απόψεις θα περιθωριοποιηθούν, οδηγώντας στην ριζοσπαστικοποίηση ακόμη μεγαλύτερα κομμάτια του εκλογικού σώματος. Και πριν καν συμβεί αυτό, θέλουμε να είμαστε εκεί για να μετουσιώσουμε την ενέργεια που θα απελευθερωθεί σε έναν υγιή, ισχυρό και δημοκρατικό δεξιό πόλο ταυτότητος, ελευθερίας και δημιουργίας, όμοιο με αυτούς που ταχύτατα αναπτύσσονται στην Γηραιά Ήπειρο και που ήδη αναλαμβάνουν τα ινία της.