Η πίτα των Ηρώων

Υπάρχει ένας φόρος που δεν σχετίζεται άμεσα με την ευημερία μας ούτε και με κάποια σοσιαλιστική ιδεοληψία. Είναι ο φόρος του αίματος. Είναι αυτός που κάποιοι πληρώνουν, θέλοντας ή μη, όχι ως υποχρέωση απέναντι στο κράτος, αλλά άλλοτε ως συνέπεια της ανευθυνότητας κάποιων ανικάνων ή φαύλων, άλλοτε ως θέλημα Θεού και άλλοτε ως επιλογή.

Σε αυτούς τους τελευταίους, που επέλεξαν μόνοι τους το πεπρωμένο τους είτε από θέσεις υψηλής επικινδυνότητας και ευθύνης είτε κάνοντας ένα βήμα εμπρός στη θέα του ίδιου του θανάτου τους για κάποιο ιδανικό, χρειάζεται ιδιαίτερη μνεία αυτές τις ημέρες. Οφείλουμε δυο λόγια, μια προσευχή και μια χειρονομία παραπάνω στους ήρωες της καταραμένης της γενιάς μας.

Στο Μάτι χάθηκαν 100 άνθρωποι. Για μένα, μάρτυρες της σύγκρουσης μιας θεϊκής οργής με τον ανθρώπινο ξεπεσμό. Τον ξεπεσμό όχι βέβαια των θυμάτων, αλλά όλων εκείνων που την ώρα της συμφοράς φάνηκαν ανάξιοι της εμπιστοσύνης τους. Μέσα στις φλόγες όμως, όπως όλοι διαβάσαμε, γράφτηκαν λαμπρές ιστορίες ηρωισμού, αυταπάρνησης και αυτοθυσίας. Κι αν κάποια μέρα ανεγερθεί σε κάποια πλατεία του μαρτυρικού αυτού θερέτρου μια στήλη με τα ονόματα όσων χάθηκαν, περίοπτη θέση σε αυτήν θα πρέπει να έχουν όσοι επέλεξαν να σώσουν, αντί να σωθούν. Όπως ο παππούς Σπύρος Σπυρίδης, που προ μερικών ημερών αποδήμησε, ύστερα από πέντε μήνες πάλης με τον Χάρο, τον οποίον κοίταξε κατάματα, όταν αποφάσισε να σώσει τον δεκάχρονο εγγονό του, αντί του εαυτού του. Και σαν κι αυτόν υπήρξαν πολλοί και πολλές. Oταν θα κόβουμε τη βασιλόπιτα στο γύρισμα του χρόνου, ένα κομμάτι πρέπει να το κόψουμε για τους σύγχρονους ήρωες. Για ήρωες σαν τους παραπάνω. Για ήρωες σαν τους πιλότους μας, τον Γιώργο Μπαλταδώρο και τον Νίκο Βασιλείου, που φέτος έπεσαν εν ώρα καθήκοντος. Εκατόν είκοσι έξι νεκρούς έχει θρηνήσει η Πολεμική Αεροπορία μας από το 1990. Κι όμως, μάθαμε έως σήμερα ν’ αφήνουμε το σαράκι της λησμονιάς να κατατρώγει τους ξύλινους σταυρούς που πρόχειρα στήσαμε στα μνήματά τους.

Να κόψουμε ένα κομμάτι βασιλόπιτας που θα ’ναι και για τον Κώστα Κατσίφα. Αυτόν που μαζί με όλους τους προηγουμένους έκανε μια ολόκληρη γενιά να απορεί και να αναρωτιέται: Πώς μπορείς να θες ν’ αναμετριέσαι με τον θάνατο; Και γιατί να το κάνεις; Αναρωτιόμαστε, επειδή έχουμε απαξιώσει όσα τους όπλισαν να μπορούν να το κάνουν. Ιδανικά, όπως η οικογένεια, η πίστη και η πατρίδα, είναι όπλα που ούτε ο Χάρος δεν μπορεί να κάμψει. Κι αν αυτοί σκοτώθηκαν, εμείς πεθαίνουμε κάθε ημέρα από τα βέλη του εθνικού μαρασμού που εκτοξεύει η θεά Λήθη, κόρη της Έριδος και αδελφή του Ύπνου και του Θανάτου.

Ηρωισμός και αυταπάρνηση: αιώνιες αρετές της φυλής μας, που όλοι θα βρούμε τοποθετημένες στο υποσυνείδητό μας. Ας τις ξυπνήσουμε το 2019! Καλή χρονιά!