Τι το περάσατε εδώ; Δεξιά;

Δημοσιεύθηκε: 20 Αυγούστου 2016 Συντάκτης: Παναγιώτης Δούμας Κατηγορίες: Αντι-Λόγος
Ετικέτες: , , , , , , ,

 

Πολλοί έσπευσαν να ψέξουν την δεξιά πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας για την συμμόρφωσή της στην κομματική πειθαρχία που διαδίδεται ότι επέβαλε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στο θέμα της υπερψηφίσεως του νομοσχεδίου για την ανέγερση τεμένους στον Βοτανικό. Κάποιοι πάλι αριστερίζοντες φιλελεύθεροι, αδιαφορώντας για το πρόβλημα του ισλαμισμού, εγείρουν ενστάσεις για το ότι η οικοδόμηση του τεμένους θα γίνει με χρήματα των φορολογουμένων σε χώρο του Δημοσίου. Τέλος, διαμαρτύρονται και κάποιοι, διότι χρηματοδοτείται από το ελληνικό Δημόσιο η ανέγερση ενός λατρευτικού χώρου για μουσουλμάνους, την στιγμή που ποτέ δεν έχει συμβεί κάτι αντίστοιχο για ανάλογους χώρους της επισήμου, βάσει του ελληνικού Συντάγματος, θρησκείας της χώρας μας.

 

 

Το μεγαλύτερο πρόβλημα, το αντιμετώπισαν ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, Άδωνις Γεωργιάδης και ο βουλευτής Αττικής, Μάκης Βορίδης. Και οι δύο, τόσο ως βουλευτές του ΛΑ.Ο.Σ. παλαιότερα, όσο και ως βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας από το 2012, είχαν επανειλημμένως εκφραστεί φανατικά, κατά της ανεγέρσεως τεμένους στον Βοτανικό. Μόλις τον Δεκέμβριο του 2015 μάλιστα, ο Άδωνις Γεωργιάδης, ως υποψήφιος τότε πρόεδρος της Ν.Δ., σε μία βιντεοσκοπημένη συνέντευξη στον γράφοντα και στον επικεφαλή του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών, Ραφαήλ Καλυβιώτη είχε δηλώσει τα κάτωθι, κάνοντας μια ξεκάθαρα δεξιά τοποθέτηση:

 

 

«…Το Ισλάμ δεν είναι θρησκεία. Το Ισλάμ είναι ένας άλλος τρόπος ζωής και σκέψης, που είναι ουσιωδώς αντίθετος με τις δυτικές αξίες. […] Το τζαμί είναι λάθος να γίνει. Ελπίζω ότι τα πρόσφατα γεγονότα στην Ευρώπη θα μας κάνουν να αναθεωρήσουμε την πολιτική μας σ’ αυτό. Είναι πρόβλημα, το λέω σήμερα για να μείνει καταγεγραμμένο. Έπρεπε να ακολουθήσουμε το αμερικάνικο σύστημα με μικρά τζαμιά χωρίς μιναρέ, ελεγχόμενα, που δεν θα δημιουργούν γκέτο. Το ένα τζαμί στον Βοτανικό, εάν γίνει, θα δημιουργήσει μέσα στην πρώτη δεκαετία το μεγαλύτερο ισλαμικό γκέτο στην Αθήνα, που θα έχετε φανταστεί […] Και βέβαια, δεν ξέρω και μεταξύ τους τι φασαρίες θα έχουμε μεταξύ σιιτών – σουνιτών.»

 

 

Σωστά εξανίσταται ο Άδωνις Γεωργιάδης ότι ποτέ δεν είχε μιλήσει κατά των τζαμιών γενικά. Φαίνεται αυτό από την ανωτέρω δήλωση, την οποία μπορεί οποιοσδήποτε να βρει στο διαδίκτυο. Ωστόσο, ουδείς τον κατηγόρησε γι’ αυτό. Τόσο αυτός, όσο και ο Μάκης Βορίδης, είχαν στο παρελθόν επισημάνει το μέγεθος του λάθους που θα επετελείτο εάν ψηφίζετο ο συγκεκριμένος νόμος για το μεγάλο τέμενος στον Βοτανικό. Κι όμως, συμμορφώθηκαν, όπως λένε, στις απαιτήσεις του αρχηγού, επικαλούμενοι, βοερώς ο μεν, σιωπηρώς ο δε, ότι προέχει ο στρατηγικός στόχος της νίκης επί του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν μας εξηγούν όμως, τι νόημα έχει μία πολιτική νίκη, όταν ο νικητής υιοθετεί την ιδεοληψία του ηττημένου και μάλιστα την διά νόμου εφαρμογή της;

 

Αυτό λοιπόν που πρέπει να προβληματίζει, δεν είναι τόσο η στάση Βορίδη – Γεωργιάδη. Πιθανώς, κρίνουν ότι δεν αξίζει να θυσιαστούν πολιτικά για το συγκεκριμένο ζήτημα και θα κριθούν από τους ψηφοφόρους τους. Στην γαλάζια ομοφωνία θα βρούμε σίγουρα και άλλους «δεξιούς» που έδρασαν αναλόγως και απλά επισκιάστηκαν από το πολιτικό βάρος των δύο. Αν όμως ισχύουν τα περί κομματικής πειθαρχίας, το πρόβλημα είναι η στάση του αυριανού πρωθυπουργού. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης σε ένα νομοσχέδιο, που η πρόσφατη και τρέχουσα ευρωπαϊκή εμπειρία αλλά και το ίδιο το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα έχουν καταδείξει ως λανθασμένη επιλογή, και που ουδεμίαν σχέση με την πολυπόθητη γι’ αυτόν διάσωση της ελληνικής οικονομίας έχει – τουναντίον, πρόκειται για σπατάλη, στήριξε την αριστερή συγκυβέρνηση. Μη δίδοντας καν την δυνατότητα στους βουλευτές του να ψηφίσουν κατά συνείδηση, έστειλε στους ψηφοφόρους ένα σαφές μήνυμα: «Τι το περάσατε εδώ; Δεξιά;»

Το «BREXIT» δεν είναι ταξικό

Δημοσιεύθηκε: 19 Αυγούστου 2016 Συντάκτης: Παναγιώτης Δούμας Κατηγορίες: Διεθνή
Ετικέτες: , , , , ,

Σε πρόσφατο άρθρο του σε φερόμενη ως «δεξιά» καθημερινή εφημερίδα, ο αρχισυντάκτης της αποδίδει και αυτός το BREXIT στην άγνοια, στην αδυναμία πολλών ανθρώπων να παραμείνουν στο «τρελό τραίνο της παγκοσμιοποίησης» και κυρίως στην ανασφάλεια και στο «τσουνάμι λαϊκισμού» σε Ευρώπη και Αμερική. Επιχειρεί δε να βάλει και μία ταμπέλα στους υποστηρικτές του BREXIT, αποκαλώντας τους «πρεκαριάτο». Και γράφει:

«Δυσκολεύομαι να μεταφράσω τον όρο, αλλά αναφέρεται στον άνθρωπο που νιώθει συνεχή ανασφάλεια και αβεβαιότητα για το μέλλον του. Μπορεί ο ίδιος να τα βγάζει πέρα, όμως δεν είναι διόλου βέβαιος ότι θα μπορέσει να συνεχίσει να ζει έτσι ή αν τα παιδιά του θα έχουν το ίδιο επίπεδο ζωής.»

Τι περίεργη, ανάρμοστη, αντιευρωπαϊκή και ρατσιστική συμπεριφορά, αλήθεια!

Κάπως έτσι ξεκινά η ταξικοποίηση της αγανάκτησης. Είτε από νεοφιλελεύθερο κολωνακιώτικο κοσμοπολιτισμό είτε επειδή ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος δεν ξεχνά τις καταβολές του –έχει διατελέσει ανταποκριτής της Αυγής και Γραμματέας της Β’ Πανελλαδικής (διάσπαση της ΚΝΕ) – οι αρνητές της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης είναι μια παρακατιανή κοινωνική τάξη. Αναμενόμενο, καθώς η τάση του να χαρακτηρίζονται οι εθνικές εξεγέρσεις ταξικές είναι δεσπόζουσα στον όμιλο που εργάζεται. «Τυχαία» λοιπόν, βρέθηκε και η λέξη «Prekariat» για να χαρακτηρίσει τους ευρωσκεπτικιστές.

Ως «πρεκαριάτο» περιγράφεται εδώ και δέκα χρόνια από την «Διεθνή Οργάνωση Εργατών» το νέο «προλεταριάτο».Οι παρίες της μεταβιομηχανικής εποχής, που αντικατέστησαν τους προλεταρίους της βιομηχανικής, διαφοροποιούμενοι ως προς το βιοτικό επίπεδο και τις νέες εργασιακές σχέσεις. Η τάξη αυτή απαρτίζεται από ανέργους, μισθωτούς, ελευθέρους επαγγελματίες και μικρομεσαίους επιχειρηματίες.

Κι αν για τους μεσαιοχωρήτες φιλελευθέρους το BREXITπροσβάλλει την αισθητική, η αριστερά προσπαθεί να το εξαργυρώσει, αναδεικνύοντας στους ευρωσκεπτικιστές υποτιθέμενα «ταξικά χαρακτηριστικά». Ό, τι – μάταια ευτυχώς – είχε επιχειρήσει ο Τσίπρας με τους αγανακτισμένους. Απέτυχε τότε, καθώς στα συλλαλητήρια στο Σύνταγμα κυριαρχούσε η γαλανόλευκη και όχι τα ερυθρά λάβαρα και εν τέλει εξελέγη με πατριωτική ρητορική, προασπιζόμενος τα αστικά προνόμια της πασοκικής πελατείας του. Επανήλθε ωστόσο και σκέφτηκε: «Αν δεν υπάρχει ισχυρό προλεταριάτο, ας δημιουργήσουμε ένα». Και πήρε την απόφαση να υφαρπάξει το εισόδημα και τις περιουσίες των Ελλήνων για να περισώσει κι αυτός με την σειρά του τα προνόμια των οπαδών του, αλλά και για να επεκτείνει τις πιθανότητες επιβιώσεως της ηγεμονίας της αριστεράς, η οποία τον ανέδειξε.

Το κίνητρο του «λαϊκού ευρωσκεπτικισμού» δεν είναι οικονομικό ούτε ταξικό. Είναι η κατάσταση ανελευθερίας στην οποία περιέρχεται όλη η κοινωνία με την κατάργηση της ιδιοκτησίας, της ελευθερίας του λόγου, του δικαιώματος να ανατρέφεις τα παιδιά σου με βάση τις παραδόσεις και τον χριστιανικό ηθικό κώδικα και να επιλέγεις ποιος θα περνά τα σύνορά σου και ποιος όχι. Κατά συνέπεια, είναι η αίσθηση της απώλειας της κοινωνικής συνοχής.

Αν ίσχυε η μαρξιστική θεώρηση, η Ελλάδα, έχοντας απωλέσει τα μέσα παραγωγής – την ίδια την παραγωγή – προ πολλού, θα έπρεπε να είναι σήμερα ένα κράτος εξεγερμένων «πρεκαρίων». Δεν συνέβη αυτό, διότι στην χώρα μας βρίσκεται βαθιά ριζωμένος ο φύλαξ άγγελος της κοινωνικής συνοχής και εχθρός του διεθνισμού και του ταξικού μίσους, η εθνική συνείδηση.

Η ανασφάλεια που διακρίνει ο ανωτέρω αρχισυντάκτης δεν γεννάται από την ανέχεια, ούτε πυροδοτείται από κάποιους ρατσιστές και λαϊκιστές πολιτικούς, όπως υπονοεί. Εδράζεται κυρίως στην αίσθηση απώλειας της εθνικής και κοινωνικής συνοχής και συγχρόνως στην καταπίεση που η πολιτική ορθότης εξασκεί διά ροπάλου, ώστε να μην υπάρχουν αντιδράσεις. Αν λοιπόν εδώ κάποια στιγμή υπάρξει ξεσηκωμός, θα είναι των Ελλήνων για να παραμείνουν Έλληνες και όχι κάποιων «πρεκαρίων» για να ανακτήσουν τα μέσα παραγωγής!

Αθήνα – Ρώμη – Χριστιανισμός

Δημοσιεύθηκε: 7 Ιουλίου 2016 Συντάκτης: Παναγιώτης Δούμας Κατηγορίες: Επίκαιρα
Ετικέτες: , , , , , , ,

Επ’ αφορμή της πρώτης «επετείου» από το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015 και δεδομένου ότι στην Ευρώπη μέσα στον χρόνο που μεσολάβησε συνέβησαν πάρα πολλά, θα πρέπει να επισημανθεί ότι ανεξαρτήτως των αιτίων, στην Γηραιά Ήπειρο επικρατεί η λαϊκή άρνηση και αγανάκτηση. Το BREXIT για το οποίο αποφάσισαν οι Βρετανοί πολίτες ήρθε απλά να επισφραγίσει μία εποχή αμφισβήτησης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία κάθε άλλο παρά αναίτια είναι.

Θα ήταν παράλογο, αν και πολλοί το επιχειρούν, να δωρίσει κανείς το «ΟΧΙ» του περασμένου καλοκαιριού στα κόμματα που το υποστήριξαν και στην αριστερά. Κι αυτό, διότι απλούστατα, αν αυτό ίσχυε, στην Ελλάδα σήμερα δεν θα κυβερνούσε απλά ένας εσμός ιδεοληπτικών «επαναστατών του γλυκού νερού», αλλά, κρίνοντας και από τις καταβολές και τα δείγματα δημοκρατικότητος της σημερινής ηγεσίας, μπορεί να είχε καταλυθεί και το πολίτευμα.

Με την ίδια λογική, κάποιοι επεχείρησαν να δωρίσουν το BREXITστον Νάιτζελ Φάρατζ, εξακολουθώντας να αδιαφορούν για τα πιθανά κίνητρα των Βρετανών. Άντ’ αυτού, αρκέστηκαν σε μία υπεραπλουστευμένη δημογραφική ανάλυση της βάσεως του BREXIT, η οποία οδήγησε όχι μόνο σε έναν λαϊκισμό κατά του «λαϊκισμού», αλλά και χυδαίους χαρακτηρισμούς για τα άτομα της τρίτης ηλικίας και τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα που υποτίθεται αποτέλεσαν την μεγαλύτερη ομάδα των υποστηρικτών της εξόδου του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η ίδια αλαζονεία φάνηκε και μετά τις προεδρικές εκλογές στην Αυστρία. Ήταν πολύ εύκολο για κάποιους να χαρακτηρίσουν το πενήντα τοις εκατό των Αυστριακών «φασίστες». Πολλώ δε μάλλον όταν φάνηκε ότι αποσοβείται ο «κίνδυνος» επιβολής της θελήσεώς τους με την νίκη του Πρασίνου υποψηφίου. Νικητές όντες, όλοι αυτοί οι κατέχοντες το δημοκρατικό μονοπώλιο και φυσικά το αλάθητο, σκύλεψαν τους ηττημένους και ταπεινωμένους «φασίστες» με ακατανόμαστους χαρακτηρισμούς. Έλα όμως που στην Αυστρία υπάρχει κράτος δικαίου, το οποίο δεν χαρίζεται σε κανέναν. Έτσι, οι εκλογές θα επαναληφθούν και το σκυλεμένο πτώμα των «φασιστών» θα αναστηθεί πολύ πιο αγριεμένο από πριν.

Όσο κι αν κάποιοι επιθυμούν να εθελοτυφλούν, ανάλογες καταστάσεις θα ζήσει η Ευρώπη στο άμεσο μέλλον και σε άλλες χώρες και ενδεχομένως με πολύ μεγαλύτερες συνέπειες για το ευρωπαϊκό εγχείρημα. Οι αφορμές θα ποικίλουν, όπως ποικίλουν και μέχρι σήμερα. Οι Έλληνες έστειλαν μήνυμα αγανάκτησης για τα αδυσώπητα προγράμματα λιτότητος που τους επιβάλλονται και σίγουρα το περσινό συντριπτικό ποσοστό του «ΟΧΙ» δεν ανήκει στον ΣΥΡΙΖΑ. Οι Βρετανοί βρήκαν την ευκαιρία να εκφράσουν το πόσο έχει πληγωθεί η αυτοκρατορική τους υπερηφάνεια από την πολιτική ορθότητα και τον πολυπολιτισμικό ισοπεδωτισμό, ενώ στην Αυστρία η ψήφος στον υποψήφιο του κόμματος της Ελευθερίας ήταν άλλο ένα μεγάλο «ΟΧΙ» στα δημογραφικά πειράματα της Γερμανίδας καγκελαρίου, που πυροδότησε την μεταναστευτική καταιγίδα των τελευταίων δέκα πέντε μηνών.

Κι αν τα αίτια και οι αφορμές ποικίλουν, το μήνυμα είναι ένα: Πανευρωπαϊκά, τόσο σε κεντρικό επίπεδο όσο και κατά τόπους, υπάρχει απόλυτη αναντιστοιχία ανάμεσα στην λαϊκή βούληση και σε όσους αποφασίζουν για την τύχη των ευρωπαϊκών λαών. Η αυταρχική δε άρνηση των εθνικών ηγεσιών να εναρμονιστούν με αυτήν την βούληση, όπως το επιτάσσουν δημοκρατικές διαδικασίες σαν τα δημοψηφίσματα – στην Ελλάδα το ΟΧΙ έγινε ΝΑΙ, στην Αυστρία νοθεύτηκε η επιστολική ψήφος για να αλλοιωθεί το αποτέλεσμα και στο Ηνωμένο Βασίλειο συζητούν για νέο δημοψήφισμα – εγγυάται την περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση των ευρωπαϊκών εθνών, η οποία μόνο με νέες αντιπροσωπευτικές για τους λαούς και την ιστορία τους δυνάμεις μπορεί να κατευναστεί και να επαναφέρει το ευρωπαϊκό όραμα στο αρχικό του πλαίσιο, στις βασικές του αρχές, στους κύριους πυλώνες του – αν θέλετε, την Αθήνα, την Ρώμη και τον Χριστιανισμό, όπως πολύ εύστοχα το έθεσε ο «κακός φασίστας, λαϊκιστής και προφανώς αμόρφωτος» πρωθυπουργός της Ουγγαρίας, Βίκτωρ Όρμπαν.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι σαφής.Τοποθετεί το κόμμα που κτίζει στην Κεντροδεξιά.Τι είναι όμως τελικά η «Κεντροδεξιά»; Και μπορεί αλήθεια να υπάρξει χωρίς να ενέχει την Δεξιά; Ρητορικό το ερώτημα, καθώς το κέντρο στις μέρες μας δεν έχει ιδεολογία. Το έγραψε και ο Δημήτρης Τσοβόλας σε πρόσφατο άρθρο του στην Εφημερίδα των Συντακτών, μόνο που αυτός το θεωρεί ωραιοποιημένη μορφή του καπιταλισμού. Σε κάθε περίπτωση, η πολιτική έχει μεγάλη σχέση με τα μαθηματικά και όταν εις εκ των παραγόντων είναι το μηδέν τότε και το γινόμενο είναι μηδενικό.

Τα πράγματα είναι πολύ απλά: Το ιστορικό κέντρο ξεκίνησε να υπάρχει από τότε που κάποιοι πολιτικοί αποφάσισαν εκφράζουν τις ιδέες τους όχι με παρρησία αλλά με μία υποτιθέμενη μετριοπάθεια, που ως μοναδικό σκοπό είχε απλά να προσελκύσει εν συγχύσει ψηφοφόρους του αντιπάλου, παραμένοντας ωστόσο πάντοτε αφοσιωμένοι στην παραδοσιακή τους εκλογική βάση. Το σημερινό κέντρο είναι οι ίδιοι οιεκουσίως ή ακουσίως εν συγχύσει τελούντες, που συνθέτουν το απόσταγμα των παλαιοκομματικών δυνάμεων του τόπου, υποδυόμενοι άλλοτε τους δεξιούς και άλλοτε τους αριστερούς, παραμένοντες ωστόσο πάντοτε πιστοί στο «τίποτε» που εκπροσωπεί η τσέπη τους.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που Μητσοτάκης, Θεοδωράκης και Φώφη τοποθετούνται στο κέντρο κλείνοντας ο ένας το μάτι στον άλλον, διεκδικώντας από κοινού την εξουσία. Δεν είναι τυχαίο που και οι τρεις αυτοί αποτελούν φυσικά τέκνα του καταστροφικού μεταπολιτευτικού κατεστημένου. Ο ένας γιος πρωθυπουργού της Ν.Δ., η άλλη κόρη υπουργού του ΠΑΣΟΚ και ο τρίτος παιδί της αριστεράς του χαβιαριού που γεννήθηκε από τα αστρονομικά μισθολόγια κρατικών οργανισμών, όπως η ΕΡΤ. Και φυσικά, δεν είναι τυχαίο ότι το κοινωνικό υποκείμενό τους είναι οι αμετανόητοι θήτες του ελληνικού λαού, οι βολεμένοι που άλλοτε στήριζαν το ΠΑΣΟΚ, άλλοτε την ΝΔ και τώρα τον ΣΥΡΙΖΑ.

Όλοι μαζί συνθέτουν μία μεγάλη ιδεολογικά άχρωμη και άοσμη παρέα ψηφοφόρων και πολιτικών που πρακτικά δεν έχει τίποτε περαιτέρω να πει, πλην του πώς θα διαφυλαχθούν τα προνόμιά τους διά της εξουσίας.

Η δε δεξιά δεν αξίζει κάτι για τον Μητσοτάκη. Και γιατί άλλωστε; Ο Κυριάκος Μητσοτάκης καθ’ ομολογίαν του δεν είναι δεξιός. Απλά δεν είναι ούτε αριστερός.Το να απευθυνθεί στους δεξιούς προϋποθέτει ιδεολογικά ένσημα και μία πολιτικά κοστοβόρο ιδεολογική πάλη, η οποία δεν ενδιαφέρει έναν απλό γόνο που επανδρώνει την ομάδα του με ανθρώπους που δεν πιστεύουν σε τίποτε άλλο πλην ενός επιχειρηματικού μοντέλου. Με ανθρώπους που ισχυρίζονται ότι η πολιτική δεν είναι πια ιδέες αλλά «μανατζεριλίκι». Προς τούτο και η πρόσφατη δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη σε κοινωνικό δίκτυο: «η μεγάλη μου διαφορά με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι ξέρω πώς θα φέρω επενδύσεις στην Ελλάδα». Μια δήλωση που θα άρμοζε σε στέλεχος πολυεθνικής και όχι σε επίδοξο πρωθυπουργό.

Όσο κι αν κάποιοι λοιπόν δεν θέλουν να το παραδεχθούν, οι προσκολλημένοι στο κέντρο έχουν να μας υποσχεθούν απλά μια επανάληψη του ιδίου έργου. Κι αυτό, διότι θα είναι για πάντα δέσμιοι και όμηροι των καρπών και της παρακαταθήκης του πελατειακού κράτους που αυτοί θέλουν να συντηρούν για να διατηρηθούν στην εξουσία.«Είναι πολλά τα λεφτά» και ενδεχομένως το πολιτικό κόστος για να ασχοληθούν με τις διαρροές προς την αποχή ή προς τα άκρα. Το μόνο που τους συγκινεί είναι η φθηνά εξαγοράσιμη ψήφος των βολεμένων οφατζήδων. Φθηνά γι’ αυτούς, πανάκριβα για τους Έλληνες.

Η Ελλάδα και οι Έλληνες δεν έχουν ανάγκη έναν μάνατζερ που θα φέρει επενδύσεις. Θα μπορούσαν κι από μόνοι τους, αφού οι ίδιοι, αποδίδοντας καθημερινά και την τελευταία ρανίδα του αίματός τους είναι οι μεγαλύτεροι επενδυτές του ελληνικού κράτους και είναι οι δικές τους μετοχές που έχουν απαξιωθεί. Ακριβοπληρωμένες μετοχές ενός χρεωκοπημένου πρωτίστως ηθικά και δευτερευόντως οικονομικά κράτους, που χρίζει εμπνευσμένου ηγέτη και όχι διαχειριστή ή μάνατζερ.

Πέραν αυτού και πολύ περισσότερο, οι Έλληνες χρειάζονται κάποιον που θα προστατεύσει αυτούς, τα παιδιά τους και την περιουσία τους και σίγουρα αυτή δεν είναι μία ιδιότητα που ταιριάζει στο προφίλ αναιμικών αποστειρωμένων χαρτογιακάδων που το λίγο αίμα τους βράζει μόνον όταν έχουν πυρετό, επειδή στην Μύκονο είχε ψύχρα και η μαμά δεν τους είχε βάλει το μωβ φουτεράκι στην βαλίτσα που τους ετοίμασε.

ΔΕΞΙΑ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΠΟΤΕ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ

Δημοσιεύθηκε: 25 Μαΐου 2016 Συντάκτης: Παναγιώτης Δούμας Κατηγορίες: ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ΔΕΞΙΑ
Ετικέτες: , ,
Όρκος στην καταστροφή.

Όρκος στην καταστροφή.

Μπορεί η φράση «πρώτη φορά Αριστερά» να προκαλεί ευρέως πλέον τον σαρκασμό, όμως επιβεβαιώνει και την γνωστή ρήση του Φριδερίκου Νίτσε ότι «εξουσία έχει όποιος μπορεί να ονοματίζει τα πράγματα».Η Αριστερά του Αλέξη Τσίπρα – ποσώς μας ενδιαφέρει, κύριε Μητσοτάκη εάν είναι αυθεντική ή κατ’ επίφασιν – έχει την δύναμη να μπορεί να πείσει μία ολόκληρη κοινωνία ότι προ της αναλήψεως της θεσμικής εξουσίας από μέρους της, στην Ελλάδα κυριαρχούσε οτιδήποτε άλλο εκτός από την Αριστερά. Διαβάστε περισσότερα »

Του Παναγιώτη Δούμα

Μου φαίνεται εξαιρετικά απλό και αναμενόμενο, αλλά σε αρκετούς δεν είναι κατανοητό, ότι η εκλογή Κυριάκου Μητσοτάκη διπλασιάζει το εμβαδόν της ερήμου που χωρίζει την καθαρά κεντρώα πλέον Νέα Δημοκρατία από το σκοτεινό και λιμνάζον περιθώριο της Χρυσής Αυγής. Και για να μην θεωρήσει κανείς ότι οι χαρακτηρισμοί είναι τζάμπα, να τους αιτιολογήσω:

Η Νέα Δημοκρατία είναι ένα κεντρώο κόμμα. Οτιδήποτε έχει σχέση με δεξιά έχει το «Volume» στο μηδέν. Οι Σαμαρικοί εξαφανισμένοι. Ο Βορίδης δεν κουνιέται και δεν δείχνει διατεθειμένος να ακουστεί και πολύ στο επόμενο διάστημα, αντιλαμβανόμενος ότι μετά την εποχή Μητσοτάκη λογικά η ΝΔ, όποτε κι αν συμβεί αυτό θα επανέλθει σε δεξιά τροχιά. Ο Άδωνις Γεωργιάδης είναι Αντιπρόεδρος, αλλά δεν αντιλαμβανόμαστε ακριβώς με τι αρμοδιότητα. Κάποιος πολύ εύστοχα είπε ότι είναι ο πρώτος «Επίτιμος Αντιπρόεδρος» στην πολιτική ιστορία της χώρας. Ο πιο «ιντερνετικός» αλλά πολυγραφότατος Φαήλος Κρανιδιώτης είναι πλέον εκτός κόμματος. Η ΝΔ σίγησε στο «μακεδονικό» ατόπημα του Μουζάλα, ενώ και στο μεταναστευτικό ακολουθεί την «μετριοπαθή» ευρωπαϊκή πεπατημένη του «δεν μας νοιάζει αν θα τον φάμε, αρκεί να ξέρουμε από ποιον».

Για την Χρυσή Αυγή, τι να πει κανείς; Είναι πασιφανές ότι φρονίμεψε ξαφνικά από τον Ιανουάριο του 2015 και παρ’ όλο που το μεταναστευτικό είναι το μαγικό φίλτρο για αυτήν, ακούμε γι’ αυτήν, όποτε ο Κασιδιάρης τσακώνεται με αστυνομικούς που διακόπτουν την ομαλή διεξαγωγή εκδηλώσεων, μνημοσύνων κ.ο.κ. Τυχαίο; Δεν νομίζω. Αλλά δεν με νοιάζει κιόλας, καθώς δεν θεωρώ την Χρυσή Αυγή δεξιό κόμμα. Η Χρυσή Αυγή είναι ένα λαϊκιστικό μόρφωμα με δομές οπαδικών συνδέσμων και με ανάλογα κυκλώματα να την απαρτίζουν και να λυμαίνονται τις ελπίδες των αφελών και ρομαντικών που την εμπιστεύονται. Το γεγονός δε ότι η συνταγή που ακολουθεί κρατά τα ποσοστά της σε ένα ασφαλές ελάχιστο, μαρτυρά ότι το συνέδριο που διεξάγει αυτό το Σαββατοκύριακο δεν θα επιτύχει να της αλλάξει πλεύση.

Αντιλαμβάνεστε λοιπόν ότι το πολιτικό πεδίο, το επονομαζόμενο «Ελληνική Δεξιά» είναι απολύτως κενό. Γιατί; Διότι πολύ εκλαϊκευμένα, Δεξιά σημαίνει Έθνος και Ελευθερία και στην Ελλάδα, οι φορείς που πιστεύουν στο Έθνος δεν πιστεύουν στην Ελευθερία, ενώ αυτοί που πιστεύουν στην Ελευθερία δεν πιστεύουν στο Έθνος. Στις παρυφές αυτής της πολιτικής εκτάσεως φυτοζωούν όπως τα βρύα και οι λειχήνες διάφορες πρωτοβουλίες, οι οποίες, όπως έχω επανειλημμένως αναφέρει, θα παραμένουν πάντοτε στις παρυφές και δεν θα καταφέρουν ποτέ να καταλάβουν όλο το πεδίο για τον απλούστατο λόγο ότι δεν τολμούν να ταυτιστούν με αυτό. Πρόκειται για κινήσεις με εθνικό χαρακτήρα, που έχουν ταυτίσει την δεξιά με την Νέα Δημοκρατία, υιοθετώντας απλά την ρητορική της Αριστεράς.

Να ξεκαθαρίσουμε όμως και κάτι άλλο. Αυτό το πεδίο είναι κενό πολιτικά, επειδή δεν υπάρχουν πολιτικοί άξιοι να το καταλάβουν. Δεν σημαίνει όμως ότι δεν είναι έφορο, δεν είναι πλούσιο και δεν έχει προοπτική. Όταν μιλάμε για πολιτικό πεδίο, μιλάμε για κόσμο. Για κόσμο, ο οποίος πιστεύει σε κάποια συγκεκριμένα πράγματα. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, πιστεύει και στο Έθνος και στην Ελευθερία. Και εφόσον δεν υπάρχουν εκπρόσωποι που θα εκφράσουν και τα δύο αυτά ιδανικά, επιλέγουν είτε τους μεν είτε τους δε, κάνοντας ο καθένας την έκπτωσή του. Άλλος στο Έθνος και άλλος στην Ελευθερία. Μ’ άλλα λόγια, όλοι αυτοί διαμοιράζονται στην Νέα Δημοκρατία, στην Χρυσή Αυγή, στους ΑΝΕΛ και στα κόμματα υπό την μονάδα.

Και τι γίνεται στην ακαλλιέργητη γη, όσο καλή και εύφορη κι αν είναι; Φυτρώνουν τα παράσιτα. Άχρηστα ζιζάνια, άτακτα, ανομοιόμορφα και άσχημα. Κι επειδή αυτά δεν κωλώνουν πουθενά, αυτοπροσδιορίζονται όπως να ‘ναι, αρκεί να εγκλωβίσουν κάποιους λίγους αφελείς, που θα τα βοηθήσουν επιβιώσουν.

Ένα τέτοιο παράσιτο απειλεί να ανακαταλάβει την παρατημένη στην τύχη της ελληνική δεξιά. Για άλλη μια φορά, να τους «ενώσει όλους» και να τους κρύψει τον ήλιο όλων μαζί για να εξασφαλίσει το δυναμικό «comeback» του. Είναι δε τόσο περίσσιο το θράσος του, που η πρόταση που ρίχνει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τα πρόσωπα που συνδιαλέγεται είναι: «Θα διοικούμε οι δυο μας (σ.σ. αθροιστικά οι δύο είναι ίσαμε και είκοσι δύο) με εμένα αρχηγό και μόλις εκλεγώ ευρωβουλευτής αποχωρώ και βρείτε τα με τους άλλους». Αυτά προτείνει ο θρασύτατος αυτός βρικόλακας. Το πολιτικό ζόμπι, που ο λόγος του έχει αξία όσο ένα μεταχειρισμένο κωλόχαρτο. Άκουσα μάλιστα ότι όσοι εκ των συνομιλητών του είναι εξίσου ορμώμενοι εκ των πολιτικών ησυχαστηρίων έχουν εν λευκώ συνταχθεί μαζί του, συγκροτώντας μία διμοιρία νεκρών, συντηρημένη στην μιντιακή φορμόλη εκπομπών τύπου Παπαδάκη και τηλεοπτικών πάνελ «εναλλακτικών» καναλιών με συνομιλητές των Mister Εθνικά Μπούτια και κακέκτυπα – ναι, κακέκτυπα – της Μαρίας Λουκά.

Κρίμα. Οι ψήφοι που ο χώρος αυτός δανείζει από ‘δω κι από ‘κει εδώ και δεκαετίες είναι αρκετές για να κυβερνήσει την Ελλάδα. Κι όμως, το γεγονός ότι οι άνθρωποι που τον απαρτίζουν έχουν επιλέξει να ταυτίζουν κι όχι απλά να συνδυάζουν το Έθνος με την Ελευθερία, ως κορυφαία ιδανικά στην κοσμοθέασή τους, αποτελεί την βασική αιτία που τόσο εύκολα πλανώνται, θεωρώντας συνήθως ότι όποιος πιστεύει στην Ελευθερία πιστεύει και στο Έθνος, αλλά και το αντίθετο.

Ζητείται απλά εκείνος ο ηγέτης που πιστεύει χωρίς συμβιβασμούς σ’ αυτές τις δύο αξίες. Ο άνθρωπος, που θα βγάλει τον χώρο αυτό από το περιθώριο και δεν θα τον χρησιμοποιήσει για να βγει αυτός από αυτό. Ο μπροστάρης, που θα οργώσει το χωράφι της δεξιάς από τα παράσιτα και θα τον καλλιεργήσει με ιδέες, φαντασία, προοπτική και αισθητική, ξηλώνοντας μια για πάντα τα παράσιτα και δημιουργώντας μία παρακαταθήκη για το τόσο αβέβαιο μέλλον των παιδιών μας.

Γιατί το μέλλον της Ελλάδος μοιάζει πιο ζοφερό από ποτέ την ώρα που στον ορίζοντα ξεπροβάλλουν η πείνα, η δυστυχία, ο πόλεμος και ο αφανισμός μας ως έθνος. Και γιατί το υπάρχον πολιτικό προσωπικό της χώρας μας, κάνει τα πάντα για να μας πείσει ότι όλα αυτά δεν τα αντιλαμβάνεται ή δεν τα αντιλαμβάνεται ως κίνδυνο, καθώς δεν πιστεύει στο έθνος.

Κάποιος που δεν υποστηρίζει ΝΔ αλλά είναι δεξιός και ανήκει είτε στην Δεξιά είτε στην Άκρα Δεξιά είτε στη Λαϊκή Δεξιά είτε στην Κεντροδεξιά, θα είχε κάθε λόγο να ψηφίσει αυτόν που θα οδηγήσει την ΝΔ γρηγορότερα στα επίπεδα του ΠΑΣΟΚ ή στον αφανισμό. Διαβάστε περισσότερα »

ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: ΕΝΑ ΑΧΡΗΣΤΟ ΧΡΕΩΚΟΠΗΜΕΝΟ ΚΟΜΜΑ

Δημοσιεύθηκε: 4 Οκτωβρίου 2015 Συντάκτης: Παναγιώτης Δούμας Κατηγορίες: ΓΝΩΜΕΣ, ΔΕΞΙΑ, ΕΚΛΟΓΕΣ 20/09/2015, ΚΟΜΜΑΤΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Ετικέτες: , ,

Πριν μερικές ημέρες το Παρατηρητήριο Κοινωνικοπολιτικών Τάσεων της εταιρείας ερευνών QED, εξέδωσε μία έκθεσή που αφορά στα ποσοστά συντηρητισμού στον ευρύτερο χώρο της ελληνικής Αριστεράς. Δύο εβδομάδες νωρίτερα και πριν λάβουν χώρα οι Εθνικές Εκλογές, η ίδια εταιρεία είχε δημοσιεύσει σειρά εκθέσεων που παρουσίαζαν τα ποσοστά εισόδου και εξόδου ψηφοφόρων από την Νέα Δημοκρατία, δείχνοντας ένα θετικό ισοζύγιο, βάση του οποίου δικαιολογήθηκε και το αυξημένο ποσοστό του κόμματος. Είναι όμως τα νούμερα ικανά να απεικονίσουν την αλήθεια από μόνα τους; Διαβάστε περισσότερα »

Σε μια χώρα, όπου ακόμη και μία διαδήλωση δέκα αντιπολιτευτικών θα περικυκλωθεί από τουλάχιστον διπλάσιους αστυνομικούς είναι λίγο δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι εκατοντάδες χιλιάδες αλλοδαπών αλωνίζουν ανεξέλεγκτοι σε όλη την επικράτειά της. Είναι λίγο δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι το συγχρονισμένο άνοιγμα των νοτίων συνόρων της Τουρκίας με εκείνο των βορειοδυτικών και δυτικών είναι αποτέλεσμα αδυναμίας του πιο αυταρχικού, αστυνομικού και στρατοκρατικού κράτους της Ανατολικής Μεσογείου. Διαβάστε περισσότερα »

Το να είσαι δεξιός στην Ελλάδα δεν ήταν ποτέ εύκολο πράγμα. Ο βασικός εκπρόσωπος της παρατάξεως, η Νέα Δημοκρατία δεν διακρίθηκε ποτέ για την διάθεσή της να μονοπωλήσει τις ψήφους όσων αυτοπροσδιορίζοντο ως δεξιοί. Πιο πολύ την ενδιέφερε να υπεξαιρέσει ψήφους από την Αριστερά παρά να αυξήσει τις δεξιές της ψήφους. Αυτό οφείλετο κυρίως στην αλαζονεία αλλά και στην υστεροφημία του ιδρυτού της, ο οποίος, γέρος πια, ήθελε να τον αποκαλούν εθνάρχη. Όταν λοιπόν αυτός επέτυχε τον στόχο του – εν μέρει τουλάχιστον, ξέχασε να κατεβάσει τον διακόπτη, με αποτέλεσμα οι διάδοχοί του να διατηρήσουν μία μόνιμη κλίση προς τ’ αριστερά. Μετά πέθανε κιόλας και κανένας δεν τολμούσε να κατεβάσει τον διακόπτη που ο… «Εθνάρχης» είχε ανεβάσει. Διαβάστε περισσότερα »