Τα μαχαιρώματα δίνουν και παίρνουν στην δεξιά. Όλοι σχεδόν έχουν υπάρξει και Βρούτοι και Καίσαρες

Γράφει ο Παναγιώτης Δούμας

Πριν αρκετά χρόνια, ώντας ακόμη μέλος ενός πολύ μικρού κόμματος, του Ελληνικού Μετώπου, που μετά βίας συνεκέντρωνε ποσοστά υποπενταπλάσια της μονάδος, σκεφτόμουν πόσο σημαντικό θα ήταν για την δεξιά να διαμορφώσει έναν κομματικό χάρτη σαν κι αυτόν της αριστεράς. Να μην ταυτίζεται δηλαδή ο όρος «δεξιά» με ένα κόμμα εξουσίας και να αντιπροσωπεύει πολύ περισσότερο μία παράταξη. Για να γίνει αυτό όμως, θα έπρεπε να υπάρχουν ισχυρές εναλλακτικές, με την ισχύ να είναι ανάλογη των πιθανοτήτων εκλογής στο ελληνικό κοινοβούλιο. Λίγο μετά, εγώ και αρκετοί συναγωνιστές μου εγκαταλείψαμε μία προσπάθεια δεκαετίας για να κυνηγήσουμε το όνειρο της εκλογής εθνικιστών στο ελληνικό κοινοβούλιο, εντασσόμενοι στο ΛΑ.Ο.Σ. του Γιώργου Καρατζαφέρη.

Για την απόφασή μας αυτή, η οποία ήταν συλλογική, επικριθήκαμε από αρκετούς συναγωνιστές μας, πολλοί εκ των οποίων δεν δίστασαν να μας αποκαλέσουν προδότες των ιδεών μας. Η διακήρυξη που είχαμε ψηφίσει, η οποία μιλούσε ουσιαστικά για ένα σχέδιο δημιουργίας ενός ισχυρού μετώπου εθνικής αντιπολιτεύσεως μέσα από τις τάξεις του ΛΑ.Ο.Σ. δεν έπειθε πολλούς. Ο Γιώργος Καρατζαφέρης ήταν ένας άνθρωπος του συστήματος, που είχε διαγραφεί από την Νέα Δημοκρατία για λόγους μη ιδεολογικούς και απλά χρησιμοποίησε τους επικοινωνιακούς του μηχανισμούς για να καταλάβει έναν ορφανό – ή ακόρεστο, αν θέλετε – πολιτικό χώρο, αυτόν που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε «ευρύτερο πατριωτικό χώρο». Ευνοούμενος και από την πολιτική του μεσαίου χώρου του Κώστα Καραμανλή, είχε καταφέρει σε σύντομο χρονικό διάστημα να συσπειρώσει όλον εκείνον τον κόσμο, στον οποίον εμείς απευθυνόμαστε, χάρις στο κανάλι του και σ’ ένα λαϊκό και λαϊκιστικό προφίλ, εντελώς ασύμβατο με αυτό που εμείς καλλιεργούσαμε ως κόμμα ή ομάδα και που επροσωποποιείτο στην φυσιογνωμία και τον συγκροτημένο λόγο του Μάκη Βορίδη. Ακόμη και η αισθητική του ήταν για κάποιους από εμάς όχι απλά ενοχλητική, αλλά εχθρική.

Χρειάστηκε να περάσουν μόνον δύο χρόνια και η εθνική αντιπολίτευση στο ελληνικό κοινοβούλιο ήταν γεγονός. Από εμάς βέβαια, είχε εκλεγεί μόνον ένας, ο Μάκης Βορίδης. Όμως στην πραγματικότητα η πατριωτική παρουσία συμπληρωνόταν από πρόσωπα με σαφή πατριωτική ταυτότητα, όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο Θάνος Πλεύρης, ο Ηλίας Πολατίδης και ο Κυριάκος Βελόπουλος. Πλην του Θάνου Πλεύρη, του νεωτέρου βουλευτού του κόμματος και του Μάκη Βορίδη που συμπλήρωνε ήδη στα 43 του μία τριακονταετή παρουσία στον πατριωτικό χώρο, οι άλλοι τρεις ήταν κι αυτοί «άσωτοι υιοί» του δικομματισμού, με τον Κυριάκο Βελόπουλο να προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ, έχοντας κάνει και το πέρασμά του από την Νέα Δημοκρατία, τον Ηλία Πολατίδη να προέρχεται από την Νέα Δημοκρατία και τον Άδωνι Γεωργιάδη να έχει ξεκινήσει από την γαλάζια ΟΝΝΕΔ, μεσολαβούντος ενός περάσματος από την Πολιτική Άνοιξη του Αντώνη Σαμαρά.

Αντίστοιχες «άσωτες» και «προδοτικές» πορείες είχαν διαγράψει και τα περισσότερα μέλη της τότε κοινοβουλευτικής ομάδος και ακόμη περισσότερο όσα συμπλήρωσαν την επόμενη, το 2009. Αναμφισβήτητα, το ΛΑ.Ο.Σ. ήταν και είναι ένα κόμμα «ασώτων», κυρίως νεοδημοκρατών. Ο δε πρόεδρός του, εμμένοντας στην ανάγκη αποδοχής του από το σύστημα μετέτρεψε – άθελά του ίσως – το κόμμα του σε ένα είδος κάδου απορριμμάτων της Νέας Δημοκρατίας, πριμοδοτώντας οιονδήποτε προήρχετο από αυτήν, ασχέτως του γιατί. Ο Γιώργος Καρατζαφέρης ήθελε να ξεπλύνει την ρετσινιά του ακροδεξιού και, όπως πολύ παραστατικά ο ίδιος λέει, μετέτρεψε το κόμμα του σε ένα πλυντήριο ακροδεξιών στελεχών, τα οποία έλουζε με μπόλικη λευκή σκόνη, εμπεριέχουσα μπλε και πράσινους κόκκους.

Αποτέλεσμα αυτού βέβαια, ήταν οι προερχόμενοι από «ακροδεξιά» σχήματα να… μπαίνουν στο πλύσιμο και να μην μπορούν να γίνουν αποδεκτοί από έναν προσωποπαγή μηχανισμό, που συγκέντρωνε όλο και περισσότερους ασχέτους με τα εθνικά ιδεώδη και λειτουργούσε πρακτικά ως ένα τεράστιο πολιτικό γραφείο του προέδρου του ΛΑ.Ο.Σ. ή – αν θέλετε – ως μία αυλή σφουγγοκωλαρίων, η οποία ως αυλάρχη δεν είχε κάποιο στέλεχος με πολιτική βαρύτητα, αλλά την επίσης προερχόμενη από την Νέα Δημοκρατία γραμματέα του Προέδρου. Μάλιστα, ο Γιώργος Καρατζαφέρης την είχε διορίσει και στο «βαρύ» πολιτικό συμβούλιο του κόμματος, βάζοντάς την ισότιμα δίπλα στους βουλευτές, αλλά και σε άλλες εμβληματικές φυσιογνωμίες του πατριωτικού χώρου, όπως ο Κώστας Καρδαράς.

Ο εθνικός χαρακτήρας ωστόσο του ΛΑ.Ο.Σ. δεν καθοριζόταν ουσιαστικά από τα όργανά του, αλλά από το ειδικό βάρος των προσωπικοτήτων που διεκρίνοντο. Κι αυτές, παρά τις έντονες προσπάθειες του προέδρου του, δεν ήταν οι γαλάζιοι αυλικοί του, αλλά οι εθνικά σκεπτόμενοι βουλευτές του, τους οποίους με τον έναν ή τον άλλο τρόπο επανειλημμένως υπονόμευε, εμμέσως ή αμέσως. Δεν χρειάζεται να ξαναπεριγράψουμε το φιάσκο των περιφερειακών εκλογών του 2010. Κι αν ο Γιώργος Καρατζαφέρης είχε την έγνοια του ξεπλύματος της «ντροπής» του εθνικιστικού παρελθόντος του Βορίδη και των οικογενειακών καταβολών του Πλεύρη, η πεντάδα των πατριωτών μπόρεσε εύκολα διά της κοινοβουλευτικής και δημοσίας παρουσίας της να ξεπλύνει τα ασυμβίβαστα για την διαμορφούμενη ταυτότητα του κόμματος, όπως το ζήτημα της στρατεύσεως του εκπροσώπου τύπου Κωστή Αϊβαλιώτη, ενός νεοδημοκράτη, ο οποίος μάταια εδώ και χρόνια προσπαθεί να αφήσει την σφραγίδα του στην κοινή γνώμη, ξεκινώντας όλα τα δελτία τύπου με την φράση: «Ο εκπρόσωπος τύπου του κόμματος Κωστής Αϊβαλιώτης είπε», συνοδευομένης από εξυπνάδες και ποιηματάκια – κακέκτυπα της προεδρικής ευρηματικότητος.

Παρά όμως τον εθνικό χαρακτήρα που του προσέδιδαν κάποια στελέχη του, το ΛΑ.Ο.Σ. ήταν και είναι ένα πολυσυλλεκτικό κόμμα, με αυτήν του την πολυσυλλεκτικότητα να στριμώχνεται σε μονοψήφια και συχνά κάτω του 5% ποσοστά. Αυτό, εν τέλει, δεν ήταν ακούσιο, αλλά εσκεμμένο. Επιβεβαίωνε απλά αυτό που είχε πει ο αναπληρωτής πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ., πρέσβης (ε.τ.) Γεώργιος Γεωργίου στους «Φακέλλους» του Παπαχελά, λίγο μετά την εκλογή 10 βουλευτών του ΛΑ.Ο.Σ. το 2007: «Καλύτερα 5% και στο παιχνίδι, παρά 10% και στη γωνία.» Και όντως, κάνοντας σήμερα έναν απολογισμό, υπό μίαν έννοιαν, θα έπρεπε όλοι να είναι ευχαριστημένοι. Το μέτωπο εθνικής αντιπολιτεύσεως που ήθελαν οι «Μετωπικοί» του Μάκη Βορίδη είχε πια διαμορφωθεί, ενώ το κόμμα βρισκόταν στο 5% και ήταν στο παιχνίδι, με κυβερνητική μάλιστα παρουσία.

Αυτή όμως η κυβερνητική παρουσία και όσα οδήγησαν σ’ αυτήν ήταν η αιτία για να ξεδιπλωθούν όλες οι παθογένειες της δεξιάς και δη της πατριωτικής. Ακόμη ειδικότερα αυτές του πατριωτικού χώρου και των εθνικιστών. Από το 1994 που οι συνασπισμένοι εθνικιστές του πάλαι ποτέ ΕΝΕΚ και της Νεολαίας ΕΠΕΝ του Βορίδη μέχρι το 2010 του μνημονίου είχαν γίνει πολλοί συμβιβασμοί. Συμβιβασμό μπορεί να αποτελούσε για κάποιους η αποδοχή του κοινοβουλευτισμού ως πολιτικού μονοδρόμου, για κάποιους άλλους η εξάλειψη του φυλετισμού από τον πολιτικό και δημόσιο λόγο, για άλλους πάλι η συμμετοχή σε πολυσυλλεκτικά σχήματα σαν αυτό του ΛΑ.Ο.Σ. Εκείνο όμως, στο οποίο κανείς μέχρι το 2010 δεν είχε συμβιβαστεί και που αποτελούσε ζήτημα ταμπού με την προειδοποιητική πινακίδα «μην εγγίζετε» ήταν η θέση για την οικονομία.

Ο Μάκης Βορίδης άνοιξε το κουτί της Πανδώρας με την τοποθέτησή του στην βουλή το 2010 και την τεκμηρίωση που έδωσε για την υπερψήφιση του Μνημονίου. Η βαθιά τομή που χάραξε την ελληνική κοινωνία έτεμνε πλέον και τον πατριωτικό χώρο: Αντιμνημονιακοί και Μνημονιακοί. Δυο χρόνια αργότερα, ένας άλλος «άσωτος» και «προδότης», ο Αντώνης Σαμαράς έπραττε με αισθητή καθυστέρηση το ίδιο στην Νέα Δημοκρατία.

Το τι ακολούθησε είναι λίγο έως πολύ γνωστό. Ο χάρτης της ελληνικής δεξιάς ανασχηματίστηκε εν ριπή οφθαλμού σε κοινοπολιτεία των «ασώτων». Στο αριστερότερο άκρο της δεσπόζει μια «άσωτη», η Ντόρα Μπακογιάννη, ενώ η Νέα Δημοκρατία του μεταμεληθέντος «ασώτου» Σαμαρά υποδέχεται τους «ασώτους» υιούς του ΛΑ.Ο.Σ., Μάκη Βορίδη και Άδωνι Γεωργιάδη για να σφραγίσει την νέα δεξιόστροφη και εθνικοπατριωτική πορεία της. Ο παλαιός «άσωτος» Καρατζαφέρης απευθύνεται στους «ασώτους» και έως σήμερα αμετανόητους ακροδεξιούς, που δεν έμπαιναν στο πλυντήριό του, για να του ξεπλύνουν τους συστημικούς λεκέδες που κληρονόμησε από την κυβερνητική του παρουσία, ενώ ένας άλλος «άσωτος», ο Πάνος Καμμένος προσπαθεί να συσπειρώσει τους ουκ ολίγους «ασώτους» της Νέας Δημοκρατίας. Ακόμη και η Χρυσή Αυγή προελαύνει προς το κοινοβούλιο, προδίδοντας την μέχρι πρόσφατα αυστηρά ακτιβιστική συνταγή της, στρογγυλεύοντας τον λόγο της και προετοιμάζοντας την συμβατότητά της με το ευρύτερο σύστημα.

Η τράπουλα έχει ανακατευτεί πάρα πολύ και θα ανακατευθεί ακόμη περισσότερο. Κανείς δεν δικαιούται πια να μιλάει ούτε για κωλοτούμπες ούτε για προδοσίες ούτε φυσικά και για συμβιβασμούς. Όλοι οι σχηματισμοί της δεξιάς αλλάζουν θέση, ταυτότητα και σύνθεση και το ζητούμενο είναι, αν στην νέα δεσπόζουσα αντίληψη θα κυριαρχήσει ο πραγματικός πατριωτισμός έναντι της όψιμης και λαϊκιστικής πατριδοκαπηλίας. Είναι η ίδια μάχη που δίνεται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της κοινωνίας. Η μάχη ανάμεσα στην λογική και το χάος, ανάμεσα στο πραγματικό εθνικό συμφέρον και στην εθνική αυτοκτονία. Και για να μην παρεξηγηθώ, η μάχη αυτή δεν θα δοθεί μόνον μεταξύ των κομμάτων αλλά και μέσα σ’ αυτά. Κοσμογονία!

  1. Ο/Η Κώστας λέει:

     
     Από που προκύπτει ότι η Χρυσή Αυγή «προδίδει την μέχρι πρόσφατα αυστηρά ακτιβιστική συνταγή της, στρογγυλεύει τον λόγο της και προετοιμάζει την συμβατότητά της με το ευρύτερο σύστημα;»
      Δεν υπάρχει καμμία ένδειξη για κάτι τέτοιο. Το ακριβώς αντίθετο μάλλον ισχύει.
     

  2. Ο/Η Στυλιανός λέει:

    -«ενώ η Νέα Δημοκρατία του μεταμεληθέντος «ασώτου» Σαμαρά υποδέχεται τους «ασώτους» υιούς του ΛΑ.Ο.Σ., Μάκη Βορίδη και Άδωνι Γεωργιάδη για να σφραγίσει την νέα δεξιόστροφη και εθνικοπατριωτική πορεία της.»

    Ναι, Παναγιώτη Δούμα… Λέγε τέτοια στον εαυτό σου, μήπως και κατευνάσεις τις τύψεις σου.. Ακολούθησε τον αρχηγό στο κόμμα που μισούσατε κάποτε όσο κανένα άλλο, περισσότερο και από την αριστερά και το ΠΑΣΟΚ…

  3. Ο/Η Γιώργος Δάβαρης λέει:

    Κε Δούμα, δεν κομίζετε γλαύκας εις Αθήνας. Απεναντίας, κινείστε στο ίδιο συμπεριφορικό πλαίσιο που χρόνια χαρακτηρίζει τις πολιτικές αλλαξοπιστίες αυτού του τόπου. Για να γίνω πιο σαφής: Η όψιμη καταγγελία του δήθεν λαϊκιστικού και ευκαιριακού πολιτικού σχηματισμού, χάρη στον οποίο το όνομα του αρχηγού σας κατέστη πανελληνίως γνωστό, δεν τιμά πρώτα απ’ όλα εσάς, ως υποδείγματα ιδεολογικής ακεραιότητας. Μ’ άλλα λόγια, μου θυμίζετε τον προδομένο/παρατημένο γκόμενο, που εκ των υστέρων κράζει δεξιά κι αριστερά την «άτιμη» κοινοποιώντας φωτογραφίες και πιπεράτες privé στιγμές. Très pathétique…

    • Εμένα πάλι παρατημένη γκόμενα μου θυμίζει όποιος δεν διατηρεί την ψυχραιμία του και μιλάει για Βρούτους, Εφιάλτες και Ιούδες. Διότι μία πολιτική ή και ιδεολογική κριτική είναι πάντοτε ευπρόσδεκτη. Όταν όμως η κριτική εστιάζει σε λασπολογίες και αθυροστομίες, συνοδευόμενη μάλιστα από εναλλακτικές τύπου Ψινάκη, πέραν των όποιων παραλληλισμών που μπορεί να γεννώνται στον καθένα, αποκαλύπτεται και η ιδεολογική κενότητα. Αυτό σίγουρα δεν μπορεί να το προσάψει κανείς σ’ εμένα ούτε στον αρχηγό μου, ο οποίος ανέκαθεν είχε την ευκαιρία να επιλέξει πολύ πιο ανώδυνους τρόπους για να γίνει διάσημος, αν αυτό ήταν το ζητούμενο γι’ αυτόν.

      • Ο/Η Στυλιανός λέει:

        Μμμ… τώρα πάλι κ. Δούμα… την γυναίκα που αφήνει τον μεροκαματιάρη για τον χλυδάτο μεγαλοβιομήχανο πως την λέμε, για να δούμε…;

        Και μιας και μιλάτε για τον «αρχηγό» σας…, χωρίς να γνωρίζω αν έχετε ενταχθεί και επίσημα στην ΝΔ θέλω, παρακαλώ, να μου απαντήσετε σε μία απορία μου, με όλη σας την ειλικρίνεια: Νιώθετε καλά μέσα στο περιβάλλον της ΝΔ; Πιστεύετε στ’ αλήθεια ότι έχει προοπτικές η ΝΔ να έχει μία «νέα δεξιόστροφη και εθνικοπατριωτική πορεία»; Το κόμμα που μισούσατε όσο κανένα άλλο τώρα έγινε ο ελπιδοφόρος δρόμος;

        • Άφησα να εννοηθεί ότι στον καθένα μπορούν να γεννώνται διάφοροι συνειρμοί, οπότε δεν συνεχίζω αυτό το νταραβέρι. Ως προς το πώς νιώθω στο περιβάλλον ΝΔ δεν θα απαντήσω, διότι δεν το γνωρίζω. Θα μπορούσα όμως να περιγράψω το περιβάλλον στο ΛΑ.Ο.Σ. – όσο το γνώρισα. Θα μπορούσα, αλλά δεν θα το κάνω. Το βέβαιο είναι ότι δεν μου ήταν ευχάριστο. Όσο για το κόμμα που μισούσα, το μίσος είναι πάθος και τα πάθη είναι κακοί σύμβουλοι. Εγώ έχω μόνον ένα πάθος εις ό,τι αφορά την ενασχόλησή μου με τα κοινά κι αυτό είναι η αγάπη μου για την πατρίδα μου. Αυτό είναι που με συμβούλευε μέχρι σήμερα να στηρίζω τον Μάκη Βορίδη και γι’ αυτό θα συνεχίσω να τον στηρίζω. Τόσο απλά…

          • Ο/Η Στυλιανός λέει:

            Μάλιστα… «το μίσος είναι πάθος και τα πάθη είναι κακοί σύμβουλοι» όταν πρέπει να προβληματιστείτε για το παρελθόν και τις προοπτικές της Ν.Δ. … Αλλά πάθος δεν λογιέται η «αυθόρμητη» σας τάση να μας περιγράψετε το «μη ευχάριστο» περιβάλλον στο ΛΑ.Ο.Σ. (κάτι που δεν το κάνετε φυσικά από οίκτο για μας τους καρατζαφερικούς…). Ούτε από πάθος φυσικά γράφεται ένα άρθρο όπως το παραπάνω, της λογικής του είδους: όλοι λίγο-πολύ άσωτοι είμαστε… Άλλη μία άσωτη περιπλάνηση, δεν θα κάνει την την διαφορά… 
            Ίσως σωστά πάλι μου αντιτάξετε ότι πάθος είναι και η δική μου εμμονή με τον Γεώργιο Καρατζαφέρη… Ίσως κάνω λάθος, δεν αντιλέγω… Αλλά τουλάχιστον, ξέρω ότι υπάρχει ένας ιδεολογικός πυρήνας ιδεών, που για το κόμμα είναι αδιαπραγμάτευτα. Τουλάχιστον… Από εκεί και πέρα ο καθείς κρίνει και κρίνεται…

            Τέλος πάντων. Οι καταστάσεις τώρα κ. Δούμα, πρώην συναγωνιστά, νομίζω ότι εύκολα μπορούν να δικαιολογούν αποφάσεις όπως του κ. Βορίδη (ενός ανθρώπου που θαύμαζα απίστευτα ως πριν ένα μήνα), μίας και πλέον εξαντλούνται σε έναν οικονομισμό περί ΝΑΙ-ΟΧΙ στο μνημόνιο, στην Ευρώπη κ.α. . Θέλω, όμως, να σας μεταφέρω μία σιγουριά που έχω για τα μελλούμενα. Ότι κάποια στιγμή οι επιλογές και η συγκαταβατική ψήφος του κ. Βορίδη, κάτω από την κομματική πίεση, θα υπερβούν κάθε εσκαμμένο, κάθε κόκκινη γραμμή που και εσείς ακόμα, ένας έμπειρος και εύγλωττος αρθρογράφος, θα αδυνατείτε να τα δικαιολογείσετε… 
            Αυτό το: «… σ’ εμένα ούτε στον αρχηγό μου» υποδεικνύει μία πεποίθηση σας, μίας ακόμα κοινή «μετωπικής» πορείας. Θα δούμε κ. Δούμα πως θα αντιδράσει η «μετωπική» σας συνείδηση στις αναμενόμενες (για μένα) αποφάσεις του κ. Βορίδη…

          • Προβλέψεις μπορεί να κάνει ο καθένας. Αν πάρετε την σημερινή «Καθημερινή» έχει κι αυτή μια πρόβλεψη του κ. Λυγερού ως προς το μέλλον της Ν.Δ. εντός του έτους. Την βρίσκω πολύ ενδιαφέρουσα, αλλά δεν παύει να είναι πρόβλεψη. Οι εξελίξεις τρέχουν πια πιο γρήγορα από εμάς. Ας μην ξεχνάμε ότι κανείς δεν μπορούσε προ εξαμήνου να προβλέψει ότι το ΛΑ.Ο.Σ. θα είναι στην κυβέρνηση. Καλό είναι λοιπόν να μην βασίζουμε τον διάλογό μας στην αντιπαράθεση των προβλέψεών μας, διότι αμφότερες θα είναι αυθαίρετες. Ας δούμε λίγο τα δεδομένα και ας αφήσουμε τα όποια «προμηνύματα». Το κείμενό μου αναφέρεται σε δεδομένα και νομίζω ότι αυτά είναι αδιάψευστα.

  4. Ο/Η Ioρδάνης Δεμέστιχας λέει:

    2-3 δεξιοί μπήκαν στη ΝΔ και ειναι τόσο αφελείς (ή καλυτερα μας έχουν για τόσο αφελείς) και λένε πως θα αλλάξουν πολιτική γραμμή στη ΝΔ.
    Εμένα μου φαίνεται το αντίστροφο πολύ πιό πιθανό. Δηλαδή να αλλάξουν γραμμή οι 2-3 δεξιοί και να ταυτιστούν με το γενικότερο ρεύμα της ΝΔ που ασφαλώς μόνο δεξιό και πατριωτικό δεν είναι.
    Η ΝΔ δεν πρόκειται να αλλάξει γραμμή και είτε θα αποβάλλει τους αμετανόητους δεξιούς είτε θα τους φέρει στα δικά της νερά
     

    • Ο/Η Στυλιανός λέει:

      Εννοείται…! Μόλις πει την πρώτη μη «πολιτική ορθότητα» ο Άδωνης, έξω…! Εδώ διαολόστειλαν τον Χατζηγάκη, θα λυπηθούν τον Άδωνη… Δεν νομίζω να πιστεύει ο Γεωργιάδης ότι ο Σαμαράς θα τον έχει ως πουλέν του, όπως τον είχε ο Καρατζαφέρης..
      Όσο για τον Βορίδη, δεν ανησυχώ.. Έχει τόσα χρόνια να πει π.χ. την λέξη λαθρομετανάστης. Είναι αρκετά εξοικειωμένος με την πολίτικη ορθότητα. Δεν θα του πέσει βαριά…

  5. Ο/Η Φώτης λέει:

    Οι ικανότητες κάθε φιλόδοξου πολιτικού εξαρτώνται από την επιδεξιότητα του στις κωλοτούμπες. Αλήθεια σε τι είστε καλύτεροι από τους λοιπούς πολιτικάντηδες- κρατικοδίαιτους- βουλευτές;
    Ο Κ. Πλεύρης κάποτε ειρωνευόταν τον »κρατικοδίαιτο» Παπαδημούλη. Τον Βορίδη μέχρι και υπουργό του Τσίπρα μπορεί να τον δούμε… »Οι Εθνικιστές δεν πρέπει να ψηφίζουν», έλεγε ο Κ. Πλεύρης »για να μη στηρίζουν τη δημοκρατία και τον Κυνοβουλευτισμό». Τι να πρωτοθυμηθείς… Μελισανίδηδες της πολιτικής… Μακρυά και αλάργα…